11 Φεβ. 2020

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΝΤΟΜΑΤΑ

Γιατί Χάθηκε η Τομάτα της Γιαγιάς;

Πάμε στο σούπερ μάρκετ ή τον μανάβη να αγοράσουμε τομάτες. Στα ράφια, τομάτες με καταπληκτικό κόκκινο χρώμα, σκληρές, ομοιόμορφες, χωρίς σχεδόν κανένα σημάδι. Τις κοιτάμε από μακριά καιδυσκολευόμαστε να καταλάβουμε το ότι έχουν κοπεί από μία τοματιά και δεν έχουν βγει, πλαστικές, από ένα καλούπι.

Οι παλαιότεροι θυμόμαστε το άρωμα της τομάτας όταν η γιαγιά έκοβε σαλάτα στο χωριό. Είμαστε βέβαιοι ότι εκείνη η τομάτα ήταν κάτι διαφορετικό, η τομάτα που ήταν πραγματική απόλαυση για όλες τις αισθήσεις. Μία τομάτα κομμένη τριαντάφυλλο με χοντρό αλάτι, δεν χρειαζόταν άλλο!

Οι καταναλωτές ζητούν τομάτες όλον τον χρόνο. Τον χειμώνα, η ενέργεια για την θέρμανση των θερμοκηπίων είναι πολύ ακριβή και τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο. Η λύση: καλλιέργεια σε ζεστές περιοχές όπου δεν χρειάζεται θέρμανση και υπάρχει ήλιος ακόμα και τον χειμώνα, όπως το Μαρόκο ή η Ιεράπετρα.

Μέρη μακρινά. Η τομάτα πρέπει να περάσει ταξίδι μεγάλο. Θέλει μέρες μέχρι να φθάσει στον καταναλωτή. Η παραδοσιακή τομάτα δύσκολα ταξιδεύει και, έτσι κι αλλιώς, έχει μόνον 4-5 μέρες να καταναλωθεί από την στιγμή που θα την κόψεις από την τοματιά.

Στις εταιρείες σπόρων, οι γενετιστές βρήκαν την λύση: έφτιαξαν τομάτες με γονίδια long life. Σκληρές, με ομοιόμορφο χρώμα και μέγεθος, κρατούν 3 εβδομάδες αναλλοίωτες.

Τομάτα Long Life ή Μαζικής Βιομηχανικής Παραγωγής

Γεννήθηκε, έτσι, η τομάτα μαζικής βιομηχανικής παραγωγής, η τομάτα του σούπερ μάρκετ! Οι καταναλωτές, όμως, παραπονιούνται ότι αυτές οι τομάτες είναι άγευστες και δεν μυρίζουν τομάτα, όπως παλιά οι τομάτες της γιαγιάς.

Οι παραδοσιακές τομάτες καλλιεργούντο στο χώμα, στην εποχή τους και, καθώς ωρίμαζαν στον ήλιο, συνέθεταν πληθώρα αρωματικών ουσιών και σάκχαρα και η νοστιμιά τους, τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά τους, έβγαιναν από εκεί. Έχουν βρεθεί πάνω από 400 διαφορετικές ουσίες, που όλες μαζί καθορίζουν το άρωμα μιας τομάτας. Η γλύκα της ντομάτας εξαρτάται και από τον καιρό. Η μεγάλη ζέστη κάνει την ντοματιά να ωριμάσει γρήγορα τους καρπούς και δεν προλαβαίνει να γεμίσει σάκχαρα. Το καταλάβαμε αυτό την φετεινή χρονια που κόβαμε ντομάτες μέχρι τον Οκτωβρη λόγο καλού καιρού, και ήταν οι πιο νόστιμες ντομάτες που φάγαμε

Δυστυχώς, στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω. Οι παραγωγοί ακόμα θεωρούν εξέλιξη το να μεταβούν στην βιομηχανική καλλιέργεια θερμοκηπιακής τομάτας, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν το πώς θα αντιμετωπίσουν το Μαρόκο με τα ημερομίσθια των 5,60€ ή τους Βέλγους με τα τεράστια επενδεδυμένα κεφάλαια. Στενοχωριέμαι όταν ακούω να μου λένε ότι θέλουν να επενδύσουν σε βιομηχανικού τύπου καλλιέργεια τομάτας ακυρώνοντας τα πλεονεκτήματα του ήλιου και του εδάφους της πατρίδας μας.

Οι παραγωγοί τομάτας έχουν χάσει την μάχη του ανταγωνισμού διότι πήγαν να ανταγωνισθούν τις εισαγωγές εκεί που οι ξένοι ήταν δυνατοί και εμείς τους αντιγράφαμε σαν καρικατούρες. Αφήσαμε να χάσουμε την μάχη της γεύσης, που μέχρι την δεκαετία του 1990 εμπόδιζε τις εισαγωγές. Αν εμείς μαθαίναμε στον κόσμο να τρώει την φυσική ντομάτα, την παλιά γεύση όλα θα ήταν τόσο διαφορετικά. Γιατί κανείς άλλος δεν έχει τον ήλιο, μας και το άρωμα της μεσογείου σε τόσο μεγάλο βαθμό.