Ιστορική Αναδρομή

ΣΥΓΚΟΜΟΙΔΗ ΜΗΛΩΝ 1940 λίγες μέρες πριν τον πόλεμο

Μόνο μικρή δεν είναι η ιστορική διαδρομή της οικογένειας μας , συνυφασμένη με την ιστορία του κτήματός μας .. όπως μικρή δεν είναι και η παρουσία μας στα δρώμενα τόσο της τοπικής κοινωνίας στο Ωραιόκαστρο όπου προσδιορίζεται ο τόπος καταγωγής μας, όπως και εν γένει στην οικονομική - πολιτιστική - παρουσία μας στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο.

Η γιαγιά μου Σοφία ήρθε το 22 από την Τσιμερά όπου το σπίτι των προγόνων μας ήταν ένα μικρό αγροτόσπιτο με 4στρέμματα κήπο, οπορώνα. Τα μούρα, τα κεράσια, τα μήλα, τα αχλάδια ήταν γεμάτο από αυτά μέσα στο κτήμα.Πως μένουν στη μνήμη των παλαιοτέρων τα φρούτα, μου κάνει εντύπωση και η γιαγιά μου όταν μιλούσε για τον Πόντο μιλούσε για τα αχλάδια και τα φρούτα που ήταν πεντανόστιμα εκεί. Το δε κτήμα το ονόμαζαν οι γείτονες, του Αφουξεν τ' αχλάδι.... Κείτεται ακόμα και σήμερα εκεί, και κατοικείται από Τούρκους..Ήρθαν λοιπόν και έφτιαξαν αυτό που άφησαν πίσω στον Πόντο όταν ξεριζώθηκαν

Το 1ο αμπέλι στο Ωραιόκαστρο καλλιεργήθηκε από τους Πόντιους προγόνους μας μέσα στο κέντρο το 1930, όπου εώς και το 1950 έκαναν προσπάθεια να δίνουν τροφή στο χωριό, με φούρνο χτιστό όπου ζύμωναν και πουλούσαν ψωμιά, με φρούτα που πουλούσαν, και σταφύλια.

Οι προγόνοι μου ήταν αυτοί που δημιούργησαν την ΑΓΟΡΑ του Ωραιοκάστρου. ΑΡΤΟΣ, ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ, ΟΠΩΡΟΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ, ΚΑΦΕΝΕΙΟ-ΟΥΖΕΡΙ ήταν τα τότε επαγγέλματα τους.

Ο τρύγος ήταν μια γιορτή για την οικογένεια. Για αυτό και υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες που να τον θυμίζουν. Είχανε Τα μήλα.Τους λωτούς. Αχλάδια. Κεράσια. Τα μούρα που διασώζονται ακόμα και σήμερα μπροστά στη Λ. Δημοκρατίας. Κρασί, τσίπουρο, σταφίδες, πετιμέζι δεν έλειπαν από το κτήμα ποτέ. Κρυφά τότε βράζαν τα καζάνια για να έχουν να σερβίρουν στον καφενέ.

Ο πατέρας μου πριν φύγει δύο χρόνια γέμισε τον κήπο φρουτόδεντρα. Αφήσε εντολή "Να τρώτε και να με θυμάστε" ... Το ίδιο είχε κάνει και ο πατέρας του σε αυτόν και είναι ΠΑΡΑΔΟΣΗ για την οικογένεια μας.

Ποτέ δεν έλειψαν τα οικόσιτα από το σπίτι μας. κοντά έναν αιώνα. Κοτούλες, περιστέρια, σκυλάκια, κατσικάκια, προβατίνες πάντα σε διάφορες εποχές είχαμε και μεγαλώσαμε με αυτά.

Κλείσαμε πια έναν αιώνα σε αυτό τον τόπο ως οικογένεια, και έναν ολόκληρο αιώνα κρατάμε αυτή την παράδοση της αυτάρκειας στον κήπο. Ο πατέρας πεισματικά αρνήθηκε την εξέλιξη, όταν το 2000 όλοι έδιναν αντιπαροχές τα οικόπεδα και έπαιρναν ΜΕΖΟΝΕΤΕΣ. Το ίδιο όλη η υπόλοιπη οικογένεια, κράτησαν το πράσσινο και τους κήπους όπως τους τα παρέδωσαν οι παπούδες μας. Για να διασφαλίσουμε την ποιότητα ζωής μας.

Ο πόλεμος και το κυνηγητό της ανάπτυξης είναι ανελέητος και ψυχοφθόρος. Όταν οι γύρω σου νομίζουν και πιστεύουν ότι αναπτύσσονται, προσπαθούν να σε βάλουν και εσένα σε αυτό το ποτάμι που πιστευουν ότι σε πάει μπροστά, που θεωρούν ότι εσύ είσαι πίσω, και αυτοί αλλού. Και φοβούνται αυτή τη διαφορά που εσύ ακόμα μπορείς και κάνεις.

Οι υπηρεσίες πάνε και έρχονται, όλα αυτά τα υποτιθέμενα γραφειάκια με ανθρώπους που εμείς ταίζουμε από τον κόπο και το υστέρημα μας, για να έρθουν να κάνουν έλεγχο μέσα στα σπίτια μας, με νόμους και παραθυράκια που τα χειρίζονται όπως θέλουν αυτοί.

Ενας διαρκής αγώνας και μάχη που κρατά χρόνια. Το αποτέλεσμα κανείς δεν το ξέρει. Θα δείξει το μέλλον. Οφείλουμε όμως να ανισταθούμε και να σώσουμε ότι σώζεται

 

 

  • ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ

  • ΠΩΛΗΣΗ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ

  • ΠΩΛΗΣΗ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΣΤΟ ΧΩΡΑΦΙ